Πέρα από τον φράκτη…

Δεν είναι κάτι νέο, ούτε διατείνομαι ότι ανακάλυψα την μεγάλη αλήθεια του Σύμπαντος, απλά συνειδητοποίησα τις προάλλες ότι κάθε άτομο δαπανά μεγάλο κομμάτι της ενεργητικότητάς του για να καταφέρει να απομακρυνθεί από τα όρια της δικής του ύπαρξης. Και αυτό προσπαθεί να το πετύχει με ποικίλους τρόπους – άλλοτε ωφέλιμους (με την τετριμμένη αγοραία χρήση του όρου) και άλλοτε επιβλαβείς (ομοίως, με την τετριμμένη αγοραία χρήση του όρου) : την πίστη, την τέχνη, τον έρωτα, την οικογένεια, την φιλία, τα ταξίδια, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά. Είναι δεδομένο ότι ο κοινός παρονομαστής όλων των ανωτέρω -και πολλών άλλων, φυσικά, ανάλογα με το τί απογειώνει την ψυχή του καθενός- είναι η δυνατότητα της υπέρβασης από την κατάσταση του εγώ και από την μίζερη καθημερινή ύπαρξη και την μεταφορά σε ένα σύμπαν που χαρίζει την μέθεξη με τον άλλο, με το διαφορετικό, με το σύνολο, με το υπερφυσικό.

Κάθε προσωπικότητα, ένα μικρό νησί στο άπειρο αρχιπέλαγος της ανθρώπινης κοινωνίας, ένα μικρό κομμάτι γης περιφραγμένο ευλαβικά με ξύλινο φράκτη για να κρατά μακριά τους κινδύνους. Ταυτόχρονα, όμως, όταν νιώθουμε την ασφάλεια, οι ίδιοι σπεύδουμε και αδημονούμε να φτιάξουμε την σχεδία που θα μας ταξιδέψει για να ανακαλύψουμε τί κρύβουν τα γύρω νησιά, να ακούσουμε λίγο τους μουσικούς τους και να γευτούμε την κουζίνα τους. Οι ίδιοι πλησιάζουμε, δειλά-δειλά στην αρχή, τον φράκτη και ψάχνουμε να βρούμε το χαλαρό σημείο για να βγούμε από τον περιορισμό που οι ίδιοι θέσαμε στον εαυτό μας. Και μετά, όταν βγούμε στην ελευθερία, με μανία τρέχουμε προς κάθε κατεύθυνση για να μαζέψουμε σαν τις μέλισσες το νέκταρ όλων των λουλουδιών γύρω μας.

Η ανάγκη για να προσεγγίσουμε τον άλλο και το διαφορετικό γεννιέται ενίοτε από την αηδία που προκαλεί η ίδια η ατομική ύπαρξη ενώ άλλες φορές από ωφελιμισμό για να αναβαθμίσουμε την περιορισμένη δική μας προσέγγιση για τα πράγματα. Όποια και εάν είναι η αφετηρία, το πέρασμα πάνω από το φράκτη υπόσχεται νέους ορίζοντες, νέα επίπεδα συνείδησης και νέες προκλήσεις για την πεπερασμένη ύπαρξη της ατομικότητας. Η γνωριμία με νέους τρόπους σκέψεις, με πνευματικές οντότητες ανώτερες, με ευρύτερα σύνολα και ιδεολογίες, ξεθωριάζει τις γραμμές που τίθενται ως όρια, οδηγώντας στην ένωση με το άπειρο και το ένα από το οποίο προέρχονται όλα. Ίσως, τελικά, αυτή η παρόρμηση να βγούμε από το πεπερασμένο εγώ να είναι ένα κάλεσμα να επανέλθουμε στην αρχέγονη εκείνη κατάσταση που τα πάντα ήταν ένα… Ποιός ξέρει …

Κάποιος υπερβολικά κυνικός θα μπορούσε εύστοχα να μου αντιτείνει πως όλη η ανωτέρω προσέγγιση είναι μία ακόμη προσπάθεια να βρεθεί ένα αφήγημα για να γίνει πιο ανεκτή η ύπαρξη μας στη γη, μια ακόμη ψευδαίσθηση για να μπορεί κανείς να υποφέρει την μοναξιά και την βεβαιότητα της απώλειας -κοινό μυστικό πλέον – που συντροφεύει το τέλος. Θα απαντήσω με διάθεση ανάλαφρη στον φίλο κυνικό, πως γνωρίζω ότι είναι δύσκολο να περπατάς μόνος ακόμα και στους πιο όμορφους δρόμους και πως το τέλος, όσο μακρινό κι αν θέλω να μου φαντάζει, μυρμηγκιάζει τα σωθικά μου ακόμα και στην υποψία της έλευσης του, την στιγμή, όμως, που πέρασα τον φράκτη- ή που έστω νόμισα πως τον πέρασα παρασυρόμενος από κάποιον φανταστικό δικό μου Ασπροκούνελο– ο χρόνος μου άρχισε να γίνεται πιο μυρωδάτος και πιο υποφερτός καθώς μπήκα στο φανταστικό σύμπαν της Χώρας των Θαυμάτων από το οποίο κανένας -συμπεριλαμβανομένου του κυνικού φίλου μου – δεν μπορεί να με βγάλει._

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s