Είναι ανυπόφορη η μοναξιά που γνωρίζει το μυαλό όταν δεν απασχολείται με κάποια σκέψη ή αναζήτηση. Πέραν της χρηστικότητας αυτών, οι άνθρωποι καταπιάνονται με την αναζήτηση και την εν γενεί επεξεργασία οιασδήποτε γνωστικής πληροφορίας για να καλύπτουν το κενό της μεγάλης αναμονής. Ο πλούτος των πληροφοριών ενίοτε γεννά παρεξηγήσεις λόγω των αλληλοεπικαλυπτόμενων ερμηνειών, η παρεξήγηση με την σειρά της τροφοδοτεί την ψευδαίσθηση και έτσι η ύπαρξη γίνεται πιο υποφερτή. Οι ψευδαισθήσεις λαμβάνουν διάφορες μορφές, από τις πλέον ακίνδυνες, οι οποίες, μάλιστα, αναδεικνύονται επωφελείς και συνεισφέρουν σε μια αξιοπρεπή πορεία ζωής, έως τις πλέον επικίνδυνες που οδηγούν σε ζοφερές ατραπούς σύγκρουσης, εσωτερικής και εξωτερικής.
Υπήρξα παραδοσιακά συνεπής στην αναζήτηση ακίνδυνων ψευδαισθήσεων. Από την παιδική μου ηλικία απεύφευγα με θρησκευτική ευλάβεια την συγκρουσιακή στάση απέναντι στα πράγματα και στους ανθρώπους σε σημείο που αναρωτιόμουν πώς θα επιβίωνα σε μια κοινωνία που έμοιαζε να στηρίζεται στην αντιπαράθεση των δυνάμεων. Στο πλαίσιο τούτο από νωρίς είχα προσδώσει μεγάλη αξία στην ιδιότητα του συλλέκτη, η στάση και η νοοτροπία του οποίου με συντροφεύει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου. Στην πρώιμη της μορφή – την οποία διατηρώ πανηγυρικά με αμείωτο πάθος έως σήμερα – είχε βρει διέξοδο στις συλλογές με αυτοκόλλητα της Panini.
Για όσους δεν έχουν ανοίξει ποτέ στη ζωή τους ένα φακελάκι με αυτοκόλλητα οιασδήποτε συλλογής Panini, είναι αδύνατον να συμμεριστούν την συγκίνηση που σε διαπερνά όταν κολλάς το τελευταίο αυτοκόλλητο της συλλογής σε ένα άλμπουμ, που την δεδομένη εκείνη στιγμή ζυγίζει πλέον το διπλάσιο -λόγω του βάρους που προστίθεται από τα αυτοκόλλητα που έχουν ήδη επικολληθεί επι των σελίδων του-από όσο ζύγιζε την ημέρα που το πρωτοάνοιξες.
Το παραπλανητικό στις συλλογές με τα αυτοκόλλητα είναι ότι σου δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως μπορείς να οριοθετήσεις και να τακτοποιήσεις την ύπαρξη σου, κατά τρόπο αντίστοιχο με αυτόν που τακτοποιείς τα αυτοκόλλητα σου, θεώρωντας ότι αρκεί να συλλέξεις τις πρωτότυπες εμπειριες της ζωής προβαίνοντας ταυτόχρονα σε έξυπνες ανταλλαγές για τα «διπλά» σου βιώματα. Με την διαφορά, όμως, η οποία αναδεικνύεται καταλυτική, ότι στην περίπτωση της ζωής σου, καλείσαι ταυτόχρονα να καθορίσεις αποκλειστικά εσύ τον ακριβή αριθμό των συλλέξιμων εμπειριών, την δεδομένη ποιότητα αυτών καθώς και τη συγκεκριμένη χωροταξία που θα δημιουργηθεί ως προς αυτές στο άλμπουμ της ζωής σου. Κατ´ αυτόν τον τρόπο, ως γίνεται αντιληπτό, διαμορφώνεται μια ξεχωριστή αλληλουχία κατάταξης για την κάθε προσωπική συλλογή ζωής, με αβέβαιο και απροσδιόριστο αριθμό συλλεκτικών αντικειμένων, ανάλογα με την αντιληπτική και αισθητική ικανότητα του εκάστοτε συλλέκτη, ενώ ιδιαίτερο ρόλο διαδραματίζει η απροσδιοριστία του χρονικού ορίζοντα που επιφυλάσσεται στον καθένα για την επιτυχή ολοκλήρωση της αναζήτησης των αντικειμένων, προτού τοποθετηθεί το βέβαιο και αναπόφευκτο αυτοκόλλητο του θανάτου στην τελευταία σελίδα του άλμπουμ.
Επομένως, είναι πολύ διαφορετική η αφετηρία και η φιλοσοφία στις δύο αυτές μορφές συλλογών, διότι στην συλλογή της Panini έχεις την πολυτέλεια να γνωρίζεις τον ακριβή αριθμό των αυτοκόλλητων που απαιτούνται για την ολοκλήρωση της συλλογής ενώ ταυτόχρονα έχει ήδη αναλάβει κάποιος άλλος- ο καλλιτεχνικός επιμελητής της συλλογής- την επιλογή του μοτίβου των αυτοκόλλητων και την δεσμευτική θέση που καταλαμβάνουν αυτά στο άλμπουμ. Αντιθέτως, στην προσωπική συλλογή των εμπειριών της ζωής, ως επισημάνθηκε ήδη, καλείσαι να επιτελέσεις και τον ρόλο του καλλιτεχνικού επιμελητή αυτής-αν έχεις υποψιαστεί, φυσικά, την αναγκαιότητα του ρόλου αυτού – αναλαμβάνοντας την απόλυτη ευθύνη που συνεπάγεται ο κομβικός αυτός ρόλος για την επερχόμενη αναζήτηση των αντικειμένων προς ολοκλήρωση της συλλογής.
Το καλοκαίρι του 1986, όταν και διεξήχθη το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου στο Μεξικό, από κάποιο χρονικό σημείο και μετά, το οποίο αδυνατώ να προσδιορίσω λόγω της παρέλευσης των ετών, το ενδιαφέρον της 5ετούς, τότε, ύπαρξης μου μονοπωλούσε η αναζήτηση του αυτοκόλλητου με τον αριθμό 406 του άλμπουμ της Panini, που κυκλοφόρησε για την ανωτέρω διοργάνωση, και το οποίο αντιστοιχούσε στον Terry Fenwick, κεντρικό αμυντικό της Εθνικής Αγγλίας. Ενώ οι μεγαλύτεροι από μένα, ίσως να τον θυμούνται για το γεγονός ότι υπήρξε ο παίκτης που ντρίμπλαρε ο Μαραντόνα όταν έβαλε το «γκολ του αιώνα» στην αναμέτρηση των δύο ομαδων στα προημιτελικά της διοργάνωσης, στην δική μου μνήμη έχει χαραχθεί η αδημονία μου για να δω το όνομα του καθώς άνοιγα με πυρετώδεις ρυθμούς τα πέντε φακελάκια που είχα την δυνατότητα να αγοράζω ημερησίως. Ήταν το τελευταίο αυτοκόλλητο που χρειαζόμουν για να συμπληρώσω την συλλογή (Δεν είχα ανακαλύψει τότε ότι για τα τελευταία αυτοκόλλητα που χρειαζόσουν για να συμπληρώσεις την συλλογή μπορούσες να στείλεις σχετική παραγγελία στην Panini προκειμένου να στα αποστείλουν). Το σχέδιο να βρεθεί το τελευταίο αυτοκόλλητο μέσω της αγοράς νέων αυτοκόλλητων γρήγορα αποδείχθηκε δύσκολο, δεδομένων των πιθανοτήτων, οπότε οι ελπίδες ανεύρεσης του αυτοκόλλητου εναποτέθηκαν στις κοινωνικές μου δεξιότητες, οι οποίες δειλά είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται, μέσω της ανταλλαγής των διπλών μου αυτοκόλλητων με τους συμμαθητές μου στο νηπιαγωγείο. Και εδώ κάπου ξεκινούν τα πρώτα μαθήματα που παίρνω για την ζωή που θα επακολουθήσει.
Μάθημα πρώτο: «Αν δεν ακολουθείς τους κανόνες, θα υποστείς τις συνέπειες». Τούτο το έμαθα με θλιβερό τρόπο όταν μία μέρα την ώρα του δεκατιανού είχα την φαεινή ιδέα να βγάλω από την σχολική μου τσάντα τα αυτοκόλλητα μου μαζί με μια αφίσα που περιλάμβανε τις φανέλες των κυριότερων ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών ομάδων και όχι το κολατσιό μου. Αποτέλεσμα ήταν αφενός να βρεθούν τα αυτοκόλλητα και η αφίσα στον κάλαθο των σκουπιδιών, αφού πρώτα η τρισκατάρατη επίδοξη παιδαγωγός είχε προσπαθήσει να τα κομματιάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερα κομμάτια μπορούσε και αφετέρου να δεχθεί ένα πρώτο καίριο πλήγμα η εμπιστοσύνη μου στην ενσυναίσθηση των ανθρώπων. Πέραν του ότι αισθάνθηκα άβολα που ενώπιον των άλλων παιδιών έγινα δέκτης μιας εξουσιαστικής επίδειξης δύναμης, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά, τουλάχιστον εκτός της οικίας μου, ότι πρέπει να βάζω όρια στις επιθυμίες μου, ακόμα και αν αυτές αφορούν το κυνήγι του τελευταίου πολυπόθητου αυτοκόλλητου για ένα άλμπουμ της Panini. Επιπλέον, κατάλαβα πως δεν έχουν οι άλλοι άνθρωποι τις ίδιες προτεραιότητες με εμένα σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή. Έκτοτε έμαθα να προσποιούμαι αρκετά πειστικά πως συμβαδίζω με τις προτεραιότητες του κοινωνικού συνόλου εντός του οποίου όφειλα να λειτουργήσω, στην πραγματικότητα, όμως, η προσωπική μου ατζέντα πάντα ήταν τελείως διαφορετική.
Το δεύτερο μάθημα που κέρδισα μέσα από την φρενήρη αναζήτησή του Terry Fenwick είναι ότι η αφηρημάδα συνεπάγεται μπελάδες και περισσή κούραση, ως θα γίνει αμέσως αντιληπτό στην συνέχεια. Καθώς πλησίαζε, λοιπόν, το τέλος του καλοκαιριού και αναλογιζόμουν στο μικροσκοπικό μπαλκόνι του διαμερίσματος που έμενα ότι δεν θα έβρισκα ποτέ το πολυπόθητο τελευταίο αυτοκόλλητο, αποφάσισα να βάλω σε μια τάξη τουλάχιστον τα διπλά μου αυτοκόλλητα προκειμένου να είναι πιο εύκολη η ανταλλαγή αυτών, εάν κάποιος συνάδελφος-συλλέκτης ζητούσε συγκεκριμένο νούμερο. Είχα συγκεντρώσει τα εκαντοντάδες διπλά μου αυτοκόλλητα πάνω σε ένα τραπέζι, τοποθετημένα με την ανάποδη πλευρά τους, όπου ήταν σημειωμένος ο αριθμός τους και προσπαθούσα να τα βάλω σε αριθμητική σειρά. Όταν φευγαλέα είδα τον αριθμό 406 στην ράχη ενός από αυτά, θεώρησα ότι επρόκειτο για οπτική παραίσθηση. Όταν σιγουρεύτηκα ότι έβλεπα πράγματι τον αριθμό 406, γύρισα με τρεμάμενο χέρι το αυτοκόλλητο για να δω τον παίκτη που εικόνιζε. Η φράτζα του Terry Fenwick πρόβαλε με πανηγυρικό τρόπο και ο ίδιος έμοιαζε να γελά αμυδρά με το πάθημα μου. Κόλλησα το αυτοκόλλητο στην τελευταία κενή θέση του άλμπουμ και απέμεινα να χαζεύω την απέναντι πολυκατοικία νιώθοντας πλέον, χωρίς σκοπό, την σιωπή της καλοκαιρινής στιγμής να με βαραίνει βασανιστικά. Αυτό ήταν το τρίτο και τελευταίο μάθημα που χρωστώ στον Terry Fenwick._
My secret divaniblog 