Υπάρχουν κάτι μέρες που πετάγεται κανείς από το κρεβάτι του, όρθιος, σαν ελατήριο, νωρίς το πρωί, με μία ενέργεια επικινδύνως αλαζονική. Είναι λες και όλο το βράδυ έπαιζαν μέσα στο μυαλό τραγούδια των Nirvana που έδιωξαν μακριά κάθε μίζερη σκέψη, αφενός για την μέρα που ξεκινά και αφετέρου για το παρελθόν που βαραίνει. Τις μέρες αυτές οι κινήσεις του σώματος είναι αέρινες, ενώ μία ανεξήγητη επαρκής δροσιά, που σε καλύπτει, εντείνει την ευφορία. “Μήπως μου έριξαν τίποτα στο φαί χθες?”, σκέφτεσαι και με περισσή επιμονή προσπαθείς να επαναφέρεις όλες τις κινήσεις τις προηγούμενης μέρας για να εντοπίσεις την νέα συνήθεια που σου χάρισε αυτήν την ανεξήγητη τόνωση και το απόθεμα αυτό ενέργειας που δεν φανταζόσουν ότι διέθετες πλέον.
Ενώ πίνεις την πρώτη γουλιά του καφέ, για να φανείς συνεπής στην ονειροφαντασία που πειθήνια έχεις εισχωρήσει, δίνεις εντολή στην Αlexa να παίξει σε υψηλή ένταση το Lithium των Nirvana και πιάνεις τον εαυτό σου, όταν μπαίνει το ρεφραίν να χοροπηδάς με απόλυτη αρμονία στον ρυθμό των ντραμς. “Έχω πολύ χρόνο μπροστά μου” σκέφτεσαι “για να κάνω το καλύτερο αλλά και το χειρότερο”. Αληθής διαπίστωση αλλά το σημαντικότερο είναι ότι την πιστεύεις χωρίς δισταγμούς και αμφιβολίες.
Δίνεις εντολή στην Alexa να επαναλάβει το Lithium για δέκα επιπλέον φορές και ανεβαίνεις στο ελλειπτικό που έχεις να χρησιμοποιήσεις από τότε που το αγόρασες και επιδίδεσαι σε δέκα λεπτά άσκησης γεμάτη ένταση. Όταν κατεβαίνεις, με τα αυτιά να βουίζουν από την σωματική καταπόνηση, αισθάνεσαι ακόμα πιό αναγεννημένος, θεωρώντας ότι αυτά τα δέκα λεπτά ήταν αρκετά για να ρεφάρεις τους δεκάδες μήνες ακινησίας και τα εκατοντάδες πακέτα τσιγάρα. Και μια που το σκέφτηκες, ανάβεις και το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, πάνω ακριβώς στο κρεσέντο του Cobain – yeah, yeah, yeah …- και ρουφάς την πρώτη ρουφηξιά με την διάθεση να φτάσει η νικοτίνη έως τα δάκτυλα των ποδιών.
“Ίσως το μυστικό να είναι ότι κοιμήθηκα νωρίς”, σκέφτεσαι αδημονώντας να βρεις τον πυροκροτητή της χαμένης σου νιότης, γιατί πραγματικά μέσα σου πιστεύεις ότι το μυαλό είναι ικανό να αναστρέψει την πορεία του χρόνου, εάν πιστέψει ότι αξίζει τον κόπο να κάνει μια νέα αρχή. Θες να αρχίσεις τα τηλέφωνα για να μοιραστείς την ενέργεια σου με τους γύρω σου αλλά υποψιάζεσαι ότι οι περισσότεροι θα κοιμούνται και αναβάλεις το εγχείρημα.
“Ένα γρήγορο ντουζ” σκέφτεσαι και βρίσκεσαι χωρίς να το καταλάβεις μέσα στην μπανιέρα, αντιλαμβανόμενος πολύ αργά ότι δεν έχεις ηλιακό θερμοσίφωνα και το νερό είναι παγωμένο. Πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν κρυώνεις και συνεχίζεις την τελετουργία της μανίας που σε έχει κυριεύσει πλέον ολοκληρωτικά. Την ώρα που στεγνώνεις τα μαλλιά σου, παρατηρείς τον εαυτό σου στον καθρέφτη μετά από πολύ καιρό και αισθάνεσαι ότι είσαι ο ίδιος με το πρόσωπο που έβλεπες όταν κοίταζες τον καθρέφτη στα είκοσι σου χρόνια. Το Lithium συνεχίζει να παίζει στο χώρο, ενώ ήδη έχεις αποφασίσει να ντυθείς για να βγεις για μια σύντομη βόλτα. Δεν θυμάσαι πόσες μέρες έχεις να βγεις από το σπίτι, γεγονός που σου γεννά δισταγμούς στιγμιαία, αλλά το νέο κρεσέντο του Cobain – yeah, yeah, yeah …- σε βοηθά γρήγορα να τους ξεπεράσεις. “Δεν υπάρχει λόγος να μένεις στο σπίτι”, σκέφτεσαι, και επαναλαμβάνεις μέσα σου χωρίς να ξέρεις το γιατί ότι “Όλα είναι παιχνίδια του μυαλού. Ενός μυαλού που βαρέθηκα να με ταλαιπωρεί”. Βγαίνεις από την είσοδο της πολυκατοικίας και δεν φοβάσαι μήπως συναντήσεις κάποιον γείτονα γιατί πλέον το κρεσέντο του Cobain – yeah, yeah, yeah …- παίζει μέσα στο μυαλό σου χωρίς να χρειάζεται να τον ακούς.
Περπατάς αγέρωχα λες και είσαι περήφανος απλά για το γεγονός ότι μπορείς να περπατάς. Βλέπεις μια γιαγιά να ανεβαίνει το δρόμο, που εσύ κατεβαίνεις, και ορμάς κατά πάνω της για να της μεταδώσεις λίγο από την αλαζονική ικμάδα που σε κυρίευσε. “Καλή πρωτοχρονιά” σου αποκρίνεται και εσύ διστάζεις, μα θες να την ρωτήσεις λαίμαργα “Ποιού έτους, γιαγιά?” γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις καμιά αίσθηση του χρόνου πλέον, και έπειτα περιορίζεσαι να της ανταποδώσεις την ευχή με ένα χαμόγελο και απομακρύνεσαι ενώ στο μυαλό σου βουίζει ακόμα το κρεσέντο του Cobain- yeah, yeah, yeah …
My secret divaniblog 