«Μαουρουούρου»

Πρέπει να μάθω να λέω Μαουρουούρου πιο συχνά. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δημιουργούν φρόνημα, αλλάζουν, μάλλον, τις συνάψεις στον εγκέφαλο. Και αυτό το τελευταίο, πρέπει να το πω πολλές φορές για να το πιστέψω. Μια καλή αρχή για αυτήν την αλλαγή είναι το Μαουρουούρου. Και επειδή για κάποιο λόγο αδιευκρίνιστο αδυνατώ να το προφέρω ελληνιστί, θα περιοριστώ στο Μαουρουούρου. Ενδιαφέρον θα είχε να μπορούσα να κατανοήσω τις αιτίες της αδυναμίας. Ίσως να φοβάμαι ότι προφέροντας την λέξη θα υποπέσω σε ύβρη αποδεχόμενος ότι απολαμβάνω κάποια ιδανική κατάσταση ή θα μπορούσε να οφείλεται – πιθανότερο τούτο – στο γεγονός ότι έχω την πεποίθηση ότι δεν βρίσκομαι σε τέτοια πλεονεκτική θέση. Είναι τόσο ρευστά και αβέβαια πλέον όλα που αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν ιδανικές καταστάσεις. Αυτό εξάλλου έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές η ανθρώπινη εμπειρία. Κάθεσαι αμέριμνος στον Παράδεισο και επειδή δοκίμασες το καρπό από τον Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού, βρίσκεσαι εξόριστος και καταδικασμένος «εν λύπαις φαγή αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου»-και τούτο, για να μην φας και από τον καρπό του Δέντρου της Ζωής, που εγώ αυτόν θα έτρωγα και με τα δύο χέρια (εξάλλου δεν υπήρξε ποτέ απαγόρευση για αυτόν). Την άλλη στιγμή, βρίσκεσαι στην Βαβυλώνα, απολαμβάνεις το δείπνο σου και επειδή χρησιμοποίησες για οικοσκευή τα ιερά σκεύη του Ναού του Σολομώντα, τρεις λέξεις εμφανίζονται στον τοίχο (Μανή, Θεκέλ, Φάρες) και μπαίνει σε εφαρμογή το αόρατο σχέδιο της καταστροφής σου. Μήπως αν ο Βαλτάσαρ είχε πει Μαουρουούρου, δεν θα είχε βρεθεί ελλιπής ; Δεν νομίζω. Με τον τρόπο του θα είχε πει Μαουρουούρου εκεί που θα πίστευε ότι θα έπρεπε να το είχε πει. Εκτός εάν τελικά το ουσιώδες στο εγχείρημα αυτό, είναι το Μαουρουούρου να απευθύνεται προς το σωστό υποκείμενο γιατί αλλιώς χάνει την αξία του δια της άσκοπης και παράταιρης χρήσης του. Αλλά και πάλι, αυτό μόνο εκ του αποτελέσματος θα μπορεί να κριθεί, από την έκβαση, δηλαδή, των πεπραγμένων της ζωής σου. Με φοβίζει, όμως, η υποψία ότι όλο αυτό εύκολα μεταλλάσσεται σε προκατάληψη, μια ανήθικη αόρατη Τράπεζα Εξυπηρετήσεων με τραπεζίτη την ίδια την συνείδηση σου. Ταυτόχρονα, όμως, για τον φόβο της ενδεχόμενης εδραίωσης μιας προκατάληψης, να απαρνιέσαι το δικαίωμα σου να προφέρεις Μαουρουούρου, μου φαντάζει δυσανάλογα επαχθές. Εξάλλου και όλα στραβά να έρθουν σε αυτή την ζωή, το γεγονός και μόνο ότι είχες την ευκαιρία να μετέχεις του παιχνιδιού είναι κέρδος από μόνο του. Επομένως, ίσως το Μαουρουούρου να είναι μια ελάχιστη ανταπόδοση για τους όποιους κλήρους σου δόθηκαν. Και για να δώσω σε όλους το καλό παράδειγμα, θα πω με περισσή χαρά Μαουρουούρου σε όλους όσους σπατάλησαν τον χρόνο τους για να με διαβάσουν.

Σημείωση: Για όποιον δεν το κατάλαβε ήδη, όπου «Μαουρουούρου» (mãuruuru, λέξη από την Ταϊτιανή διάλεκτο της Πολυνησίας), μπορείς να βλέπεις «Ευχαριστώ».