Karoshi… ma, αγάπη μου

Τον κοίταζα για ώρα από περιέργεια πότε θα βαρεθεί. Έπινε αργά και βασανιστικά τον καφέ του, ρουφώντας με ηδυπάθεια το τσιγάρο του. «Ορίστε μας…» είπε με ύφος αγανάκτησης «Τα πράγματα δεν είναι καλά, Νίκο», συνέχισε και ήπιε μια γερή γουλιά καφέ για να μπορέσει να ολοκληρώσει με την επική ατάκα «Η Νέα Μπουζουκουλάνδη θα ξεκινήσει πόλεμο με το Τοπιλαντ». Είχα γυρίσει αργά από την δουλειά, σκεπτόμενος, μάλιστα, στο δρόμο της επιστροφής ότι δεν έχω πλέον αντοχές να ανταποκριθώ στον αυξημένο φόρτο που είχε παρουσιαστεί τα τελευταία δύο χρόνια. Πιό πολύ λυπόμουνα για την έλλειψη ποιοτικού ελεύθερου χρόνου που τον είχα ανάγκη. Ήμουν διατεθειμένος να μειωθεί ο μισθός μου προκειμένου να μειωθούν οι υποχρεώσεις μου αλλά κανείς άλλος δεν ενστερνιζόταν την έμπνευση μου. Ζήλευα τον αδελφό μου γιατί είχε μία φυσιολογική εργασία, η οποία μπορεί να μην πληρωνόταν τόσο καλά, του επέτρεπε, όμως, να αισθάνεται άνθρωπος κάθε ημέρα της εβδομάδας.Αντιθέτως εγώ γινόμουν άνθρωπος μία μέρα της εβδομάδας ενώ τις άλλες πάσχιζα μέσα στο άγχος, την άρνηση και την κούραση να εξακολουθώ να είμαι αποδοτικός. Την δουλειά μου την αγαπούσα και την αγαπάω, είχε, όμως, γρήγορα εξελιχθεί σε απαιτητική ερωμένη που δεν μου επέτρεπε να ασχολούμαι με τίποτα πέραν από αυτήν. Αν δεν την αγαπούσα, θα την είχα παρατήσει προ πολλού, το τίμημα της πίστης μου, μολαταύτα, πλέον είχε γίνει δυσβάσταχτο. Ανησυχούσα για την υγεία μου και δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ. Πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν αυτήν την ασφυκτική πίεση της δουλειάς τους, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις έχει τραγική κατάληξη. Στην Ιαπωνία χρησιμοποιείται ο όρος karoshi (https://en.wikipedia.org/wiki/Karoshi?wprov=sfti1) που σημαίνει θάνατος από την υπερβολική εργασία. Με βάση τα στοιχεία του έτους 2016 υπολογίζεται οτι 745.194 άτομα έχασαν την ζωή τους παγκοσμίως από τις εξαντλητικές εργασιακές συνθήκες. Κοίταξα τον αδελφό μου με στοργή να κουνάει το κεφάλι του, εμφανώς προβληματισμένος για την επικείμενη πολεμική σύρραξη και κινήθηκα με μηχανικά βήματα προς το υπνοδωμάτιο ψελλίζοντας μια γρήγορη καληνύχτα. Στον ύπνο μου είδα εφιάλτες οτι είχα εγκλωβιστεί στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας της Νέας Μπουζουκουλάνδης όταν ξεκινούσε ο βομβαρδισμός από τις δυνάμεις του Τόπιλαντ και ότι όταν τελικά επέστρεψα στην Ελλάδα, μετά από 15 μέρες, με είχαν απολύσει. Το πρωί πήγα στο γραφείο νωρίς από τις 7 χαρούμενος που είχα ακόμη την δουλειά μου. Όταν κατά τις 10 άρχισαν τα άγχη μου, ένιωσα μετανιωμένος για την πρωινή μου ευθυμία…

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s