Το Μγιόλνιρ και τα «αμελέτητα του διαβόλου»

Παντοτινό μέλημα των ανθρώπων ήταν να μπορούν να διαγνώσουν με κάποιον αντικειμενικό τρόπο, ποιος από αυτούς ξεχωρίζει για την ικανότητά του, για το ήθος του και την δίκαιη κρίση του, ποιος ήταν, δηλαδή, με άλλα λόγια ο εκλεκτός των θεών. Στην ανάγκη αυτή πρέπει να αναζητήσει κανείς, μεταξύ άλλων, την γέννηση του μύθου του Εξκάλιμπερ, το οποίο μόνο ο Αρθούρος μπόρεσε να βγάλει από τον βράχο που ήταν σφηνωμένο από τον πατέρα του, Ούθερ. Ομοίως, κατά την ίδια συλλογιστική και στην κοινότητα των θεών της Σκανδιναβικής Μυθολογίας, ο Θωρ, ο θεός της Αστραπής και του Κεραυνού, ο αγαπημένος γιός του Όντιν, ήταν ο μόνος που μπορούσε να σηκώσει το Μγιόλνιρ, το πολεμικό σφυρί που είχε κατασκευαστεί από τους νάνους, Σίντρι και Μπροκκ. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτού του σφυριού ήταν ότι όταν το έριχνε ο Θωρ επέστρεφε στο χέρι του αφού πρώτα είχε βρει τον στόχο του. Ομολογουμένως, πολύ χρήσιμη ιδιότητα, ειδικά αν αυτήν δύναται να την οικειοποιηθεί ο Λόγος σου ή και η παντόφλα σου, όταν προσπαθείς να πετύχεις κατσαρίδες μέσα στο σπίτι.

Θα νομίζει κανείς ότι στην σύγχρονη εποχή έχει εκλείψει η ανάγκη να αναζητούν οι άνθρωποι μαγικά αντικείμενα που μόνο οι εκλεκτοί μπορούν να φέρουν. Εξάλλου, θα πει εύλογα κάποιος ότι στα χρόνια μας η δημοκρατία έχει δώσει την οριστική λύση για τέτοιου είδους προβληματισμούς. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, όμως, ότι, αθέλητα ή μη, κάποια αντικείμενα ή κάποιες συνήθειες, αυτομάτως δημιουργούν στην συνείδηση του μέσου παρατηρητή την πεποίθηση ότι ο κάτοχος τους διακρίνεται για το εκλεπτυσμένο γούστο του, την ανθηρή του οικονομική κατάσταση ή ακόμη και για την απόλυτη αγάπη του. Φανταστείτε την αντίδραση σας, αν ο αγαπημένος σας έπεφτε στα πόδια σας και έκανε πρόταση γάμου με ένα ξύλινο δαχτυλίδι. Τώρα ξανασκεφτείτε την ίδια εικόνα με ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ σε περισσότερα παραδείγματα καθώς είναι προφανές ότι και στην σύγχρονη εποχή υπάρχουν ακόμη Εξκάλιμπερ και Μγιόλνιρ που προσδίδουν κύρος και προστιθέμενη αξία στον φέροντα αυτά.

Θα μου πείτε τώρα: «τί σε έπιασε χρονιάρες μέρες και τρώγεσαι με τα ρούχα σου; Φάε τους κουραμπιέδες σου και άσε τους προβληματισμούς σου για μετά τις γιορτές.» Η αλήθεια είναι ότι αυτό είχα σκοπό να κάνω, αλλά ένα τυχαίο περιστατικό με έκανε να διώξω βιαστικά την ζάχαρη άχνη από τα δάχτυλα μου και να πληκτρολογήσω λίγες αράδες για να το διαχειριστώ (λέμε τώρα..). Καθόμουν με την συμβία μου και τρώγαμε σε μία ψησταριά με την ονομασία « Τα αμελέτητα του Διαβόλου». Φαγητό υπέροχο! Απολάμβανα το κοντοσούβλι μου χαζεύοντας την οθόνη του καταστήματος που έπαιζε ένα εορταστικό πρόγραμμα κάποιου τηλεοπτικού καναλιού.Την ήρεμη ατμόσφαιρα διέκοψε ένας μονότονος ήχος που υποδήλωνε ότι η συμβία μου έλαβε κάποιο μήνυμα. «Μου έστειλε η Πέπη» είπε και έσπευσε να διαβάσει. Ενστικτωδώς κατάλαβα τον κίνδυνο. «Μας έστειλε μια φωτό! Τρώνε στο ‘Γεύσεις 100 καρατίων’» συνέχισε με ύφος για να με πικάρει, δεδομένου ότι το ως άνω εστιατόριο φιγουράρει στις πρώτες θέσεις της λίστας με τις πιο εκλεπτυσμένες επιλογές για φαγητό. Και τότε ήταν που σκέφτηκα όλα τα ανωτέρω, με μια μικρή διαφορά, όμως, ομολογώ, για να είμαι ειλικρινής: προς στιγμήν ευχήθηκα να είχα το Μγιόλνιρ για να το έριχνα κατά την Πέπη που την φουντώνει συνέχεια την δικιά μου, γρήγορα, όμως, άλλαξα γνώμη καταβροχθίζοντας το τελευταίο κομμάτι από το κοκορέτσι και πίνοντας μονορούφι με λαιμαργία, σαν άλλος Θωρ, το κρασί μου! «Χρόνια πολλά από την Άσγκαρντ!», ευχήθηκα στην συμβία μου που με κοίταζε απορημένη._

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s